هو/


آره خب؛
خیلی ساده ست.
حتی اگه تا لحظه های آخرِ طولِ باندِ زندگیت درگیر جاذبه های زمینیت مونده باشی،
حتی اگه چند وجب ازش مونده باشه؛
حتی اگه صدای اهل زمین بیاد که پشتِ سرت بگن "این چرا بالا نمی ره؟"
بالاخره اون تهِ تهِ تهش لابه لای تحیّر همّه ی دور و بریات یه دفه ای آسمونی می شی.
این پاداش کسیه که یه عمر چرخای خاکیشو جمع کرده توی دلش و همه ی زورشو زده تا از خاک دل بکنه و به افلاک دل ببنده.

 



 

.::.


گفته بودمت که گمان من بهت چیه؟
این که منو توی حاجتی که تموم عمرمو با فکر و ذکرش سپری کردم، دستِ خالی بر نمی گردونی.
ماه شعبان گفته بودمت؛
با تقلّب از روی مناجات شعبانیه...
آره دیگه؛
تو اینجوریایی
واسه همینه که خدایی دیگه...

إِلَهِی مَا أَظُنُّکَ تَرُدُّنِی فِی حَاجَةٍ
قَدْ أَفْنَیْتُ عُمُرِی فِی طَلَبِهَا مِنْکَ





+ گاهی وقتا به مو می رسه؛

ولی عمراً پاره نمی شه.



++
مَن طَلَبَ شیئاً
وَ جَدَّ
وَجَدَ؛
و مَن قَرَعَ باباًً
و لَجَّ
وَلَج.
هرکس چیزی بخواهد
و بکوشد
می یابد؛
و هرکس دری را بکوبد
و اصرار ورزد
در گشوده شود.


هوم؟ :)